dabroz.scythe.pl

Przyznam się szczerze, że kilka lat temu przestałem śledzić gry komputerowe i ich rozwój. Przyczyną tego -- nie ukrywajmy -- było to, że mój leciwy sprzęt nie mógł już sprostać co nowszym produkcjom. Po drugie, nigdy nie byłem specjalnie zapalonym graczem i jakoś zawsze znajdowałem ciekawsze zajęcia.

Zawsze jednak irytowało mnie, zwłaszcza w grach akcji pokroju TOMB RAIDER czy też FPP w rodzaju QUAKE, że przedstawiony tam świat był albo bardzo statyczny, albo bardzo schematyczny. Co przez to rozumiem? W TR można było wspinać się na bloki skalne, ale jakimś dziwnym trafem były kompletnie kwadratowe. Można było strzelać (ze skutkiem) do szyb, ale tylko do tych wyznaczonych. Tak samo inne rodzaje interakcji -- poza wyznaczonymi sześciennymi ,,skrzynkami'' nie można było niczego popchnąć. Ogólnie rzecz biorąc, fizyka była bardzo, ale to bardzo prymitywna. W grach FPP sytuacja miała się z reguły jeszcze gorzej, redukując możliwość wpływu na planszę jedynie do zostawiania smug na ścianach od naszego wspaniałego miotacza czegośtam.

Nie da się jednak ukryć, że postęp technologiczny i programistyczny przez te kilka lat nastąpił -- i to znaczny. Wystarczy włączyć sobie dowolne demo silnika fizycznego (chociażby ODE), aby zobaczyć, co nasze maszynki potrafią teraz. Dom -- na przykład -- nie musi już wcale być paroma statycznymi trójkątami. Można (na miarę możliwości hardware, rzecz jasna) budować obiekty od podstaw. Chcemy mieć dom zbudowany z cegieł? Proszę bardzo. Drzwi na zawiasach? Już się robi. Dach odbijający promienie X w stronę kosmosu? No dobra, bez przesady...

Oczywiście, tak czy inaczej trzeba godzić realizm z możliwościami. Ale kto wie, czy za lat kilka(naście) nie będzie nam dane rozgrywać wirtualnych przygód w światach złożonych z atomów...